PROBLEM AUTORYTETÓW

  1. Stwierdzam po prostu, że problem autory­tetów w socjologii okazuje się nieodłączny od problemu funkcjonowania tradycji naukowej. W tej sytuacji szczególnie wyraźnie ujawnia się to, na co od czasów Simmela wielekroć zwracano uwagę: autorytet nie jest imma- nentną cechą swego nosiciela, lecz czymś, co zostaje mu przydane lub odebrane w procesie interakcji społecznej, na którą on sam ma wpływ ograniczony lub — w wypadku socjologów zmarłych — żaden. Znika nato­miast zjawisko walki o autorytet poprzez wysiłek „nadążania”, czyli takiego przeformułowywania swej teorii, by odpowiadała ona coraz to nowym wy­maganiom i czyniła coraz to nowe krytyki bezprzedmiotowymi (przykładem takiej walki wydaje się od dawna twórczość Parsonsa). Znikają również czynniki pozamerytoryczne (np. osobowość), które taką rolę grają niekiedy przy kreowaniu autorytetów sezonowych.
error: Content is protected !!